ÐдзÑÑленае

Я проста часам сябе. Так бывае, калі рэзка выходзішцемры на святло Ñ– наадварот. А вось прыехаў па справах школьны прыяцель, Ñ‚Ñ‹Ñ…, каго Ñž дзяцінствепрыдыханнем клічаш «сябрам»... Ступіў на мяне нібы нероднага Тальяці, а той самай эпохі», дзе ўсе мы, падшыванцы Ñ– забіякі, былі роўныя, платанічна Ñ– не вельмі закаханы Ñž адзін аднаго, цягалі заплечнікі, разбівалі каленкі, варылі на кастрыцы «грог»капейкавага портвейна, пяклі бульбачку. ці мала было там неравноценного, неацэннага шчасця. (Ð"ля дасведчаных - гэта той Ñ! Ð°Ð¼Ñ‹ хлопец, якога летняя стома Ñ– багатая фантазія падгаварыла абмыць натуральным спосабам гняздо земляных вос). Мы знаÑ'мыя роўна палову майго жыцця, паловугэтага знаÑ'мства займае зараз перыяд разлад, сварак Ñ– нямога парыву. Я бачу яго ўпершыню за 4 гады. Узіраемся Ñž адзін аднаго так, нібы пары гадоў не бачылі люстэркі. яшчэ пары дзÑ'н назад, я жартавала, што Ñž яго Ñ'сць манера ўспамінаць мяне па меры патрэбы, сÑ'ння зразумела а навошта мне спатрэбілася выбаўляць чалавека, якім мне даўно няма чаго дзяліць. Смешна, але Ñ'сць - памяць цалкам якаÑ!  адчуваецца плоскасць. Ð"этаму чал! авек у не трэба тлумачыць, чаму, калі я тру пальцамі пераносся, мяне лепш не чапаць. Чаму я так не кахаю пачатковыя травеньскія дні, чаму рову на 8 сакавіка, чаму пад правай каленкай у мяне маленечкі шнар, чаму, народжаная Ñž вялікай вады, не плаваю, колькі я зрабіла, каб паплыць. Што я крычу Ñž сне, што мне нельга не спаць, што, калі я бываю шчаслівая - я танчу, дзея не была. Калі побачвамі я ніколі не прытанцоўвала пад нябачную музыку - вы не бачылі мяне шчаслівай. Ён бачыў, як я выконвала дзікі канкан пад вокнамі тальяцінскай радзільні, у якім нарадзіл! ася мая хросніца; бачыў, як вальсую пад ліпеньскім дажджом пасярэдзіне трасы Ðœ5. магчыма Ñ'н нават памятае чаму я была так шчаслівая Ñž той дзень. Я вымала ягозавесы. Ð"ва гады, устойлівая як гадзіны, кожную суботу хадзіла да яго на КПП, піла на яго правадах, сустрэчы, вяселлю. Яго мама памятае мяне голоногiм падлеткамкасічкамі, мая мама памятае дні, калі Ñ'н разамастатнімі «саранчiл» на нашай кухні. Ёсць яшчэ шматлікае, што можна Ñ– чаго не жадаецца ўспамінаць. Яно больш не вяжа, не паліць, не мае кошты. Паказвае мне фатаграфіі сына, усміхаюся, а Ñ! Ð°Ð¼Ð° вокам кашуся на гадзіны. У суч! асна сці Ñ'сць. сучаснасць. Сумна аглядае мяне: «Ты не вернешся назад? ». - Куды назад, ÐœiÑ…? У нашы пятнаццаць Ñ– магла- ды не змагу, у нашы дваццаць - Ñ– Ñ‚Ñ‹ не захочаш, а Ñž нашы трыццаць - мне Ñ– тут добра. Але ўвечар сапраўды нап'юся. Са старым прыяцелем гэта дзіўна выходзіць. Нават не верыцца, але Ñ'н бачыў, як тупымі нажніцамі аднакласніца адразала мне касу. Яна вырашыла яе не расплятаць. Ñ– ўпартая, у руку таўшчынÑ'й, цÑ'мна-каштанавая змяя супрацівіласятакой роспаччу, нібы праўда была жывой істотай. Ð"ык вось: я Ñ– тады была зануда, тыран Ñ– самадуражудасна к! епскім характарам.

All the movie reviews. The best films